Kapıları çalan benim
kapıları birer birer.
Gözünüze görünemem
göze görünmez ölüler.Hiroşima’da öleli
oluyor bir on yıl kadar.
Yedi yaşında bir kızım,
büyümez ölü çocuklar.Saçlarım tutuştu önce,
gözlerim yandı kavruldu.
Bir avuç kül oluverdim,
külüm havaya savruldu.Benim sizden kendim için
hiçbir şey istediğim yok.
Şeker bile yiyemez ki
kâat gibi yanan çocuk.Çalıyorum kapınızı,
teyze, amca, bir imza ver.
Çocuklar öldürülmesin,
şeker de yiyebilsinler.
hiroşima’da öleli 64 yıl oldu.
2 yorum
failler öldürülmesin,
zeker de yiyebilsinler.
küçükken annem gece uyumadan önce benle kardeşime, karlı kayın ormanı olsun, uyu memik oğlan olsun, çeşitli solcu şarkıları söylerdi. sonra nooldu? deryalarda susuz gezer olduk işte…