süper lig

bir sezonun daha sonuna geldik. şampiyon galatasaray oldu. tebrik falan edelim. en az bizim kadar haketmediler. cüzdanı temizlerken elimize geçen futbol bileti sayısı büyük çoğunluğu deplasman olmak 11. 4-5 tanede basketbol maçını sayarsak 15 maç fena sonuç değil ankaradan gittiğimizi düşünürsek. yine romantik davranıp endüstriyel futbol, sokak futbolu vs. düşüncelerini tekrar etmeye gerek yok. bu yıl gördüklerim, bizzat tanık olduklarım asıl üzücü nokta tribünler. ne kadar yakın olursan o kadar nefret ediyorsun bu “harika”, “imrenilen”, “dünyanın alkışladığı” tribün gruplarından. daha doğrusu onların “abi”lerinden. kaldırmak istediğin otobüse müdahele edenlerden, ellerine geçen bedava biletleri derbi maçı öncesi gişe fiyatı değerinin üstünde satmaya çalışanlardan, yok demeye kalkıştığın anda adamlarını üzerine salanlardan, yönetimle aradaki “alışveriş” iyi gittiği sürece prostesto etmeye çalışanları durduranlardan, ve tribünde ne kadar hoşlanmadığın şey varsa arkasında onların isimleri geçen; tribün mafyalarından. bundan sonra param olsun gider numaraları kombinesi alırım, paşa paşa maçımı izlerim dedirttiniz ya bize de; teşekkürler.